Złodziej czasu - Fragment

Więcej wiadomości

Książka: • Złodziej czasu Terry Pratchett
Tytuł oryginału: Thief of Time
Przekład: Piotr W. Cholewa
Cykl: Świat Dysku
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Data wydania: 11.09.2007
format: 14.2 x 20.2 cm
oprawa miękka, ISBN: 978-83-7469-576-3

Do koszyka

Lu-Tze, sprzątacz, przebywał w swym Ogrodzie Pięciu Niespodzianek i starannie uprawiał swoje góry. Miotła stała oparta o żywopłot.
Ponad nim wyrastał nad świątynnymi ogrodami wielki posąg Wena Wiecznie Zaskoczonego, siedzącego z szeroko otwartymi oczami i twarzą zamarła w permanentnym wyrazie... tak, przyjemnego zaskoczenia.
Jako hobby, góry interesują zwykle tych ludzi, o których w normalnych okolicznościach mówi się, że mają dużo czasu. Lu-Tze w ogóle nie miał czasu. Czas był czymś, co zwykle zdarzało się innym; Lu-Tze miał do niego taki stosunek, jak mieszkający na wybrzeżu do oceanu: jest tam, jest wielki, czasami dla pobudzenia można zanurzyć w nim palec, ale trudno stale w nim żyć. Poza tym zawsze marszczyła mu się od tego skóra.
W tej chwili, w nieskończonej, wiecznie odtwarzanej chwili tej spokojnej, zalanej słońcem dolinki, majstrował przy zwierciadłach, łopatkach, rezonatorach morficznych i jeszcze dziwniejszych urządzeniach niezbędnych, by ograniczyć wysokość gór do najwyżej sześciu cali.
Drzewa wiśni były obsypane kwiatami. W tym miejscu zawsze były. Gdzieś na tyłach świątyni zadźwięczał gong. Stadko białych gołębic wzniosło się do lotu z dachu klasztoru.
Cień padł na górę.
Lu-Tze obejrzał się na osobę, która weszła do ogrodu. Niedbale wykonał gest symbolizujący posłuszeństwo wobec zirytowanego z wyglądu chłopca w szatach nowicjusza.
- Tak, panie? - zapytał.
- Szukam tego, którego nazywają Lu-Tze - odparł chłopiec. - Osobiście nie wydaje mi się, żeby istniał.
- Uzyskałem lodowiec - oświadczył Lu-Tze, nie zważając na jego słowa. - Wreszcie. Widzisz, panie? Ma ledwie cal długości, ale już rzeźbi własną dolinę. Wspaniały, prawda?
- Tak, tak, bardzo ładny - przyznał chłopiec z uprzejmości dla służącego. - Czy to jest ogród Lu-Tze?
- Chodzi ci, panie, o Lu-Tze, który jest znany ze swoich gór bonsai?
Nowicjusz spojrzał na rząd tac, a potem na pomarszczonego, uśmiechniętego staruszka.
- Ty jesteś Lu-Tze? Ale przecież jesteś tylko sprzątaczem! Widziałem, jak zamiatasz sale sypialne! Widziałem, jak ludzie cię kopią!
Lu-Tze, na pozór nie słuchając, podniósł tacę średnicy około stopy, na której dymił niewielki stożek popiołu.
- Co o tym myślisz, panie? - zapytał. - Wulkaniczna. I demonicznie trudna do uzyskania, przepraszam za swój klatchiański.
Nowicjusz zbliżył się o krok, pochylił i spojrzał prosto w oczy sprzątacza.
Lu-Tze nieczęsto bywał zakłopotany, ale był w tej chwili.
- Jesteś Lu-Tze?
- Tak, chłopcze. Jestem Lu-Tze.
Nowicjusz odetchnął głęboko i wyciągnął przed siebie chudą rękę. Trzymał w niej niewielki zwój.
- Od opata... ee, czcigodny.
Zwój drżał lekko w nerwowej dłoni.
- Większość nazywa mnie po prostu Lu-Tze, chłopcze. Dopóki nie poznają mnie lepiej, niektórzy wołają na mnie „Zejdź mi z drogi”. - Lu-Tze starannie spakował swoje narzędzia. - Nigdy nie byłem specjalnie czcigodny, chyba że w przypadku poważnych błędów w pisowni.
Rozejrzał się między tacami, szukając miniaturowego szpadla, którego używał do prac lodowcowych. Nigdzie go nie zauważył. A przecież odłożył go gdzieś tutaj przed chwilą...
Nowicjusz obserwował go z wyrazem szacunku zmieszanego ze szczątkową podejrzliwością. Reputacja takich osób jak Lu-Tze zatacza szerokie kręgi. Był to człowiek, który... no, który zrobił właściwie wszystko, jeśli wierzyć plotkom. Ale nie wyglądał na takiego. Wyglądał na małego, łysego staruszka z rzadką brodą i lekkim, przyjaznym uśmiechem.
Aby jakoś uspokoić młodego człowieka, Lu-Tze poklepał go po ramieniu.
- Przekonajmy się, czego chce opat - powiedział. - Aha... Jest tu napisane, że masz mnie do niego zaprowadzić.
Twarz nowicjusza stężała w wyrazie paniki.
- Co? Jak mógłbym to zrobić? Nowicjuszom nie wolno wchodzić do Wewnętrznej Świątyni!
- Naprawdę? W takim razie to ja cię zabiorę, żebyś mnie doprowadził na spotkanie z opatem.
- Wolno ci wchodzić do Wewnętrznej Świątyni? - zdumiał się chłopiec, i natychmiast zasłonił usta dłonią. - Ale jesteś tylko sprzą... Oj...
- Zgadza się! Nawet nie prawdziwym mnichem, a co dopiero dongiem - odparł wesoło sprzątacz. - Zadziwiające, nieprawdaż?

Do koszyka

AC/2007-09-12 09:06
W ofercie: Inne powieści Autora, Science fiction: Książki Najczęściej Kupowane oraz Nowości

Niuch - Terry Pratchett

Poznaj kolejną część magicznego Świata Dysku – miliony czytelników nie mogą się mylić!
Wielkie odliczanie do premiery książki zakończone. Zapraszamy do lektury! Emocji nie zabraknie, bo nawet w Świecie Dysku policjant jest zawsze na służbie.

KK/2012-04-12 08:37

Potworny regiment - Terry Pratchett

Wszystko zaczęło się od nagłego, dziwnego kaprysu. Polly Perks musiała szybko stać się chłopcem. Ścięcie włosów i noszenie spodni było łatwe. Trudniej przyszło jej nauczyć się puszczać bąki i bekać w towarzystwie, a także chodzić jak małpa...

Bibliografia T. Pratchetta »
Cykl 'Świat Dysku' »

AC/2008-05-13 09:16